Tết

Tết is het Chinese (lunar) nieuwjaar. Dit jaar gingen we het jaar vanuit het jaar van de slang, op de dag van de eerste nieuwe maan van het kalenderjaar het jaar van het paard in (en nee, niet dit).  Chinees nieuwjaar valt meestal ergens in Januari/februari – afhankelijk van de maanstand dus.

Dat kalendersysteem doen ze al een tijdje: vanaf de Han dynastie (206-220 BC). Zoals we allemaal sinds die tijd weten is het heelal opgebouwd uit vuur, water, aarde, hout en metaal, en die hebben dan allemaal weer hun specifieke interacties met de 12 dieren waaruit 1 maan cyclus bestaat. Zo is dit jaar het jaar van het houten paard – het volgende jaar van het houten paard maak ik dus niet meer mee, aangezien dat eens in de 60 jaar is.

  

Mocht je geboren zijn in het jaar van het paard, dan ben je, net als een paard: snel zelfstandig, energiek, actief, rechtdoorzee, positief, communicatief en gevat (weer wat geleerd over paarden bij deze…).

Mocht dit allemaal niet kloppen, dan zijn er ook nog maandelijkse dieren (je innerlijke dieren), dagelijkse dieren (je echte dieren) en zelfs uurlijke dieren (je geheime dieren) die zich ook nog eens zich met alles bemoeien, en dus heel goed kunnen verklaren als er niks klopt van je chinese horoscoop.

Slim bedacht zou ik zeggen, al weet ik niet of ze dat later hebben toegevoegd, toen het allemaal niet bleek te kloppen.. “ja, maar, euh…. Er zijn ook nog andere dieren, en die hebben ook invloed….”

Het is allemaal redelijk gestructureerd in het Chinese horoscoop leven: om de 12 jaar – dus in elk jaar van de sterrenbeeld waarin jij bent geboren – dan heb je gewoon een pech jaar. Behalve als je iets roods draagt, maar dan moet dat wel door iemand anders aan jou zijn gegeven.

Ben je een paard, dan zijn de volgende dingen ook alvast voor je geregeld: lievelingskleur (groen, rood, paars);  geluksgetallen (3, 4, en 9) en jasmijn is je favo bloem. Kijk, ik weet na 41 jaar nog steeds niet wat mijn favoriete getal, of kleur, of bloem is – ik ga binnenkort eens kijken hoe dat zit voor het jaar van de rat (wat op zich wel een passend sterrenbeeld is voor me).

Voor iedereen geld dat ze dit jaar sterk in hun schoenen en achter hun principes staan, wat onderhandelen moeilijk maakt. Zo hadden de duitsers – 2 jaren van het paard geleden – de muur omgegooid, en de twee landen weer samengevoegd. Maarja, die doen dan ook weer niet aan chinese horoscopen..

Wat dan wel weer klopt: het verdwijnen van die kwijtgeraakte vlucht dit jaar, waardoor de relatie tussen China en Maleisie (die allebei wel chinees kalenderen) nou niet echt op z’n top is (en dat in “het jaar van de vriendschap tussen China en Maleisie”.. lijkt Nederland/Rusland wel..). Daarnaast was de slag van Dien Bien Phu (1954) ook in het jaar van het paard, wat het einde van de Franse bezetting  van Vietnam betekende. Ik zeg: bewijs geleverd. Als je als katholiek 2 bewijzen (ja, bewijzen, he.. zoals die gekke oude vrouw die in het bos woont en onverstaanbaar brabbelt – die heeft het ook gezien) moet leveren van de wonderen die je hebt verricht om het sintschap te behalen, dan vind ik deze 2 bewijzen ook genoeg voor het valideren van het chinees horoscoop verhaal.

In Vietnam heet dat hele chinese nieuw jaar gebeuren dus Tết. In zijn volledige vorm betekent het “het feest van de eerste morgen van de eerste dag”. Het wordt ook gezien als de eerste dag van de lente, en heet soms ook lentefestival – waardoor hele straten en huizen worden volgeplempt met bloemen decoraties, iedereen rondrijdt met boompjes met lentebloesem of sinaasappeltjes op de brommer. Geel en oranje (en hier in het noorden een roze bloesem) zijn dus ook veel geziene kleuren.

Voor degenen die denken “hee, dat woord komt me bekend voor”: in 1968 was het Tết offensive

van de Vietcong, wat dan weer heel anders is dan dit stukje, maar in de link kan je er veel meer over lezen.

 Het is een tijd van samenzijn met vrienden en familie, huis schoonmaken (maar dan wel vooraf, in de eerste dagen van het nieuwe jaar mag er niet geveegd worden, want dan kan je het geluk wel eens wegvegen..), tempels bezoeken, voorouders vereren, rode enveloppen met geld (wel een spiksplinternieuw briefje) aan kinderen geven, samen eten, en drinken. Heel veel drinken…

Officieel krijgt iedereen in Vietnam daar een week voor vrij om Tết te vieren met familie, die vaak een eind weg woont. In de echte wereld, betekent het dat vanaf een week of 5 voor de vakantie week iedereen al een beetje aan het afbouwen is, rond 3 weken van tevoren niemand echt meer aan het werk is (behalve de beerverzorgers en veterinaire staf natuurlijk), en pas een week of 3 na Tet weer het leven z’n gewone gangetje gaat- want “Tja, het is net Tết geweest”….

De altaars voor de voorouders bij mensen thuis staan nog voller dan de rest van het jaar, met veel fruit, rijst, biscuitjes, honing, rijstwijn, blikjes bier, etc.

In de weken voor Tết, en tijdens de vakantie dagen (ik had dienst in die tijd) werd ik bijna alke avond na het werk wel bij een van de dierverzorgers uitgenodigd. En elke keer werd weer groots uitgepakt. Ze hebben misschien niet veel, maar alles word uit de kast gehaald om de gasten te pleasen. De dames staan dan fantastische maaltijden (soms wel voor een man of 40 ) voor te bereiden op een houtvuurtje – heel knap.

En dan gezellig met z’n allen op de grond zitten, er wordt vaak gespeeched, mensen worden publiekelijk bedankt,  en een collega voornamelijk hield maar niet op om trots de vergrote foto’s van zijn kinderen voor de universiteit waar ze op zitten aan te wijzen, en keer op keer op te proosten. Lief. Zijn oudste was net klaar op de uni – en dan ga ik denken: man, die beste meneer is 2 jaar ouder dan ik….. :-/

Publiekelijke proosten dus, maar ook heel persoonlijke, waar mensen naar je toe komen om samen een shotje rijstwijn te nemen, en dan handen schudden, schouders kloppen, knuffelen (afhankelijk van de hoeveelheid rijstwijn gedronken), en op de foto natuurlijk.

Bier op? Dan even snel een schietgebedje richting altaar, en dan pak je gewoon een van die blikjes - of koekjes, of wat daar ook maar staat… J

Veel – heerlijk - eten dus, veel bier, en heel veel rijstwijn. 

Rijstwijn wordt meestal of in gerecyclede waterflessen, of plastic tassen (los) meegebracht. In het geval van tet, dan komen de jerrycans... Dat giet je dan in een kommetje, en daar dip je dan je shotglaasje in..

Maar ook een keer een heel speciale, uit het zuiden meegenomen.

It goes a little something like this: men stoppe rijst in een aardewerk vaas, en sluit deze af met gevlechte pambladeren. Laat dit goedje een tijdje gisten, en als je er klaar voor bent, dan vul je de pot met water (of, doe eens gek – een kant en klare rijstwijn), en dan met z’n allen door middel van natuurlijke rietjes van ongeveer een meter lang, met z’n allen uit 1 pot lurken.  En dan mensen beschuldigen van nepdrinken als er word geproost J

Meestal gaat een avondje samenzijn in een redelijk rap tempo, en loop je zwalkend naar huis rond een uur of 9, na 2.5 uur aan de lopende band rijstwijnshotjes te hebben gedaan..

Oh en Karaoke natuurlijk..

En dan gaat het natuurlijk fout. Een keer zijn we doorgegaan naar een Karaoke bar, en werd het een hele wazige bedoeling. Met als resultaat: 1 kapotte microfoon, en een heleboel gehannes.

En toen besloot een van onze beste medewerkers zelf maar een professionele karaoke set te kopen, zodat iedereen gewoon lopend naar huis kan enzo. Handig, en fijn idee. Zijn vrouw was daar bij thuiskomst minder blij mee, aangezien ze geld hadden gespaard om het huis eindelijk eens te verven – wat nu in een megagrote karaoke installatie was geinvesteerd..

To the Rescue!

Eergisteren was mijn eerste rescue - twee beertjes ophalen in Xuan Lien, waar ze 2 jaar geleden waren geconfisceerd door n ranger die bij een meneer die zich raar gedroeg twee berenjongen in de rugzak vond. 
Sinds die tijd woonden ze in een verblijf achter het kantoor van de directie van het natuurgebied. Dat gebied is vlakbij de grens met Laos, en dus een belangrijke plek in de handel en transport van illegaal gevangen dieren in Laos - vaak op doortocht naar China, waar de beertjes dan hoogstwaarschijnlijk onder afschuwelijke omstandigheden zouden worden gehouden in kleine galfabriekkooitjes om vaak gal af te tappen...

Een duitse meneer heeft 2 jaar geprobeerd om ze uiteindelijk vrij te laten, maar dat liep allemaal niet helemaal vlekkeloos, waardoor de vietnamese verzorger uiteindelijk contact met ons opnam om veterinaire hulp te vragen. Ik ben er toen in december geweest, en van het een kwam het ander, en konden wij ze gelukkig opvangen - nadat ik een uitgebreid rapport had geschreven met de aanbeveling dat ze niet vrijgelaten konden worden, aangezien het mannetje in ieder geval aan een oog blind was.

Het is een uur of 5-6 rijden naar het zuiden. Best spannend, eigenlijk. Zeker aangezien ik wist dat er ook een aantal journalisten en een TV crew bij waren, en dat het communications team alles live zou updaten op facebook en twitter enzo. Wel supergaaf natuurlijk, dat iedereen op de hoogte is van wat we aan het doen zijn...

Zoals alles hier gaat de overdracht heel officieel, en onder het goedkeurend oog van "uncle Ho". Een hele lange speech van de directeur, een iets kortere van onze directeur (hij houdt niet zo van lange speeches, en is wat dat betreft een uitzondering in Vietnam), en toen weer een speech van de directeur, die afsloot met "nu zijn ze van jullie, dr Joost: vertel ons maar wat te doen, vanaf nu heb jij de leiding". 
Vet :-)
(ja, kinderachtig, maar ik blijf blij worden met dit soort erkenning van dat ik toch wel iets heb bereikt...)

En over de uitspraak van mijn naam zullen we het maar niet hebben- dat is in het gunstigste geval "Zost", iets minder leuk "Zot" :-/, en minst leuk "Zok" wat dan weer zoiets betekent als 'idioot' in het Vietnamees.. 

En dan gaat het echt beginnen. 
Verdovings pijltje klaarmaken, en zorgen dat die beertjes niet wakker worden in de tijd dat ze worden onderzocht, met een man of 30 eromheen, allemaal druk fotograferend met hun telefoontjes... 
Daar moet je dus echt niet aan denken, dat zo'n beer halverwege opstaat.... Ik merkte dus ook dat toen ik mijn verdovingspijltje vulde, dat mn handen tocht best wel aan het trillen waren... Maar het ging best goed: pijltje goed gemikt, beer plat, maar nog niet helemaal goed weg, aangezien er nog wat reflexen aanwezig waren. Dus iets meer verdoving gegeven voor de zekerheid..

En dan, vastgelegd door een heleboel cameras die beertjes even healthchecken.. 
Raar, maar in het begin ben je dan heel erg bewust van wat je doet, en hoe, terwijl na een tijdje dan maken die camera's echt helemaal niks meer uit...
Mooi werk hoor. 
Echt genieten geblazen (*ffff*)..
Beetje echo-en, beetje onderzoeken, goed oogonderzoek - we hebben echt zulke mooie apparatuur.. Heerlijk na een paar jaar wat minder equiped te zijn in de Indo rescue centres.. En natuurlijk heel blij met mijn dierenartsassistent J. 
Gottegot, wat maakt het hebben van een paar assistentes het leven makkelijk.... Ik was dat eigenlijk niet gewend, maar denk dat ik nu al niet meer zonder kan.. :-)

Het mannetje bleek nu aan twee ogen blind te zijn, wat niet zo leuk is natuurlijk, maar als je dan toch een blinde beer bent, dan heeft deze wel ontzettende mazzel aangezien er over een paar maanden een paar veterinaire oogspecialisten komen, die hem kunnen opereren, waardoor hij vrolijk kijkend de komende jaren in ons opvangcentrum kan doorbrengen.

Omdat ik redelijk gul was geweest met mijn verdoving, duurde het echt wel heel lang voordat ze allebei wakker werden, en we op pad konden gaan. Eerst nog even wat eten en een celebratory biertje - ik stond stijf van de adrenaline, dus niet veel trek, maar als het dan voor je staat, merk je dat je toch eigenlijk wel trek hebt... 
Maargoed, nog een laatste keer checken, en op pad met de veterinaire volgauto achter de truck met beren aan.

Onderweg nog een paar keer gestopt om te kijken hoe het gaat, en om wat bananenbladen langs de weg te kappen om ze een beetje te vermaken. Mooi speelgoed is dat voor de beertjes, je kan het eten, mee spelen, in stukjes scheuren, een nest mee bouwen - multifunctioneel.
Het regende flink, de wegen zaten vol, dus duurde het allemaal wat langer dan gehoopt..
Uiteindelijk kwamen we rond een uur of 10 aan in het opvangcentrum, er stonden een aantal mensen enthousiast te wachten, die allemaal de gebeurtenissen hadden gevolgd op internet. 

 Aan het eind van de dag, bij aankomst in ons rescue centre, nog even snel beertjes gechecked - ik zat ik onder de berenstront, en best wel moe, maar zo gelukkig. 
Ik ben echt zo'n mazzelpik dat ik werk heb waar ik zo intens van geniet.

En weet je wat dan NOG mooier is?
Eind van de maand gaan we weer een beer redden, dit keer helemaal in het zuiden van Viet Nam, een paar uur rijden van Ho Chi Minh City. 
En laat dat nou net de beste plek om te surfen/kiteboarden zijn in Viet Nam :-)
Ik ga dus een lang weekend van tevoren daar al naartoe, beetje surfen en op het strand hangen, en dan beertje redden, en 2 dagen lang door heel Viet Nam rijden met desbetreffend beertje..
Mooimooimooimooi

Vàng

Vàng, een heel veel voorkomende naam bij honden hier - als ze al een naam hebben.
Het betekent geel, dus komt goed van pas bij de kleur van de meeste honden in Vietnam.

Hij is eigenlijk van het Tam Dao National park, samen met Mimi (ja, en Dingo, maar da's niet 'n leuke hond - die heb je ook). Het is een grote, vaak dominante hond die (als A. - die ze al jaren verzorgt, en eigenlijk hun bazin is - er niet is) me overal volgt - of vooruit gaat, en dan op mijn balkon of onderaan de trap gaat liggen.

Of heel soms ook binnen.
En vaak voor mijn kliniekje
Ook als wij als buitenlands groepje met vertaalsters het dorp ingaan om bij een van de medewerkers iets te eten/drinken, dan loopt hij verdedigend mee, en gaat dan buiten liggen, continu kijkend of het allemaal wel ok is binnen.
Nadeel is dan wel een beetje dat dat vaak tot ruzie leidt met de andere honden.
En over katten zullen we het maar helemaal niet hebben, want die vind hij in het algemeen niet zo lief, en ziet die meer als iets om hard achteraan te rennen, en ik wil niet weten wat hij ermee doet als hij er eentje vangt (hihi - nu ook al woordspelingen in het Vietnamees).
Maar genoeg reden om binnenkort een net te spannen om mijn balkon heen, zodat Lucky nog wel in de zon kan liggen, maar buiten bereik van Vang - en de honden/kattenvangers hier in de buurt.

Ik kan er best veel mee - het is een echte erfhond, maar hij accepteert veel van me, en komt ook altijd vrolijk kwispelend op me af. Maar laatst, toen hij heel erg kreupel was, bleek maar al te goed dat het niet echt een knuffelhond is. Gek werd hij toen we hem vast wilden houden om te kijken, en al helemaal om een injectie te geven... 

Grappig dat de mevrouw van de keuken (soort van zn echte baas, maar wel iemand die hem vaak in de steek laat en redelijk liefdeloos mee omgaat, waar mensen uit europa enzo nog wel eens over kunnen vallen) hem wel redelijk kon vasthouden en zelfs zijn zere poot kon vasthouden... Makes you think...

Maar het is heerlijk om vanuit de gezamenlijke keuken naar huis te lopen, met de twee honden voor me uit, de gekke Mimi die veel te speels is voor haar leeftijd (en te dik, ik weet het - wordt aan gewerkt).. 
Mimi die weet het nooit zo goed: heel vrolijk komen aanrennen, al kwispelend, dan even vol in de remmen, en twijfelend, en dan toch weer heel lief kwispelend..

Zo fijn om na het fietsen bij aankomst, of 'sochtends als ik naar het werk fiets begroet te worden door twee vrolijk kwispelende hondjes...

En mooi om zo snel zo'n goede band met dat hondje te hebben..

Surping @ Turtles [Indo]

 "Turtles lurches abruptly onto the dead coral reef, making the take-off critical" - 

Nou, daar hebben ze dus gelijk in.. Het mooie van de golf hier is dat het eigenlijk net een beetje te moeilijk is voor deze jongen.. 
Wat dus betekent dat het he-le-maal TE GEK is: als het lukt.. De oplettende lezer merkt hier dus ook op dat dit niet altijd, of beter: meestal niet het geval is. 
(die fotos: ben ik dus niet, aangezien ik daar alleen was en op die manier multi-tasken onmogelijk is - maar de golven zijn hetzelfde als waar ik in "speelde")

Die kritieke take-off gebeurt op n nogal steile, paar meter hoge wand van water, die dan opeens omkrult, en je dan - mocht je niet zo slim/handig zijn om meteen naar links te sturen en heel snel bij die krul vandaan te komen - KEIHARD op het ondiepe water boven het dode koraal knalt. En dan kan water heel zwaar zijn als het keer op keer bovenop je valt.. 

Ik ga over een paar dagen morgen zometeen, tijdens het begin van de week-lange chinees nieuwjaarsvakantie (ja, dat doen ze wel goed hier) een paar dagen surfen - of in ieder geval naar het strand, aangezien ik benieuwd ben hoe dat hier in Vietnam gaat, wat niet echt bekend staat om zijn surf mogelijkheden zoals Indo.. 
Kijk, mijn kennis van surfen in Vietnam gaat niet veel verder dan "Charlie don't surf" uit Apocalypse now (en daarna maakte de Clash natuurlijk dat liedje met die titel). 
Waar ik naartoe ga was een belangrijke plek waar de amerikaanse soldaatjes inderdaad gingen relaxen en surfen tijdens hun verloren oorlog hier (niet naar de plek in de Mekong delta waar het stukje in Apocalypse Now over gaat). 

En tja, ik heb gewoon heel veel zin om de oceaan in te gaan, zeker aangezien de vorige keer surfen nu al 4 maanden geleden in Turtles was - zie vorige stukje.. Op deze fantastische plek op West-Java, zo dicht bij "home" in Bogor, want zo voelt het nog steeds.. 
Ik ben in ieder geval al best excited over het idee dat ik naar het strand ga, en vergeet daardoor even dat ik nu met een dikke trui aan bij de verwarming zit, en het maar een uurtje vliegen is, dus daar vast niet heel warm is ... 
En de verwachting van 1m golfjes en een maximum temperatuur van 22 graden wordt deze jongen meneer niet echt heel vrolijk van..
Waarom heb ik vorige keer in NL niet een wetsuit gekocht?
Omdat deze doefus denkt dat je overal in de wereld gewoon in je shorts (en lycra tegen de zon) kan gaan surfen. 
Wake up, dude.
En dan die fotos van een zonovergoten Indo, en die kleur van het water, en die golven.. 
Damnit.

Vorige week werd me gevraagd of ik ooit terug zou willen gaan naar Indo, aangezien ik daar zo lang zat. Los van het feit dat het "weggaan" nog niet echt is doorgedrongen (ik zat de laatste 6 jaar ook vaak maaanden lang in Vietnam of op andere plekken buiten Bogor (zoals vaak bij de orangutannetjes in Kalimantan), dus wat dat betreft weinig veranderd) ...
't is dat het een beetje lastig is om als buitenlandse wildlife dierenarts geld te verdienen in Indo, maar het antwoord is ja. 
Heel graag.
Misschien iets voor tijdens het pensioen - wat nu snel dichterbij komt leeftijds technisch, maar laat mij nog maar even doorwerken, aangezien ik daar ontzettend van geniet. 
Dat over die leeftijd steekt even een beetje, want in deze week ben ik 41 geworden, en twee keer hebben collegas mijn leeftijd geraden als ergens in de 50. 
Dude.
Seriously. 
Daar word ik dus niet echt vrolijk van. Gelukkig was eentje soort van grappig bedoeld door een van de vertaalsters, maar die tweede was poepserieus..
maargoed, dit zou een verhaaltje over surfen en fietsen worden...

Een redelijke longinhoud is handig voor tijdens het "wasmasjien effect", waneer je door de brute kracht van het water alle kanten opgesleurd wordt onderwater, en je niet meer weet wat onder en boven is. En dan ben je blij dat je op gegeven moment het koraal raakt, en je dus soort van n idee hebt waar beneden is. 
En dan snel afzetten/schoppen, en omhoog zwemmen, richting licht..

Mocht je van je plankje afvallen, dan zit er voor het gemak een touwtje (een leash) aan je plank, die je dan om je enkel vastmaakt, zodat je dat ding niet kwijt raakt.

Handig dus. 
Ik lag een beetje te genieten van de schildpadjes die boven water komen kijken naar die 3 mensen op een surfboard, de golven begonnen wat flinker te worden, ze kwamen zo mooi in gelijkmatige sets (dus rustig water, en dan big-ass golf - mooiste dat er is) en de zon kwam op waardoor er dan een regenboog ontstaat in de spray van water die met die golven meegaat, en dan bungelen je voeten een beetje in het water en kijk je om je heen en dan ben je echt extreem gelukkig.
En dan zo nu en dan de hele grote adrenaline rush van een golf pakken.

Wat uitdrukkelijk NIET de bedoeling is, is als je dan van je plank valt, en heel flink gespoeld wordt, om dan dat touwtje onder water vast te laten zitten aan een stuk van desbetreffend dode koraal, net op een stuk waar het wat dieper is, en de golven keer op keer op je donder knallen, en je dus naar boven kan zwemmen wat je wil, maar dat lukt niet door dat kl@#$ touwtje. 

Gelukkig knallen die golven zo hard, dat zelfs die dikke leash op gegeven moment breekt, en je dus net op tijd wel even adem kan gaan halen.... *phew...* 
je beseft meestal niet hoe fijn het is om te ademen - nou, dan wel...
En dan is het een heel eind zwemmend door de branding, buiten adem, keer op keer ruw gespoeld, en opzoek naar je plankje, die later op het strand aanspoelt..

Even een best wel spannend moment. En eentje waar ik nog steeds de herinneringslittekens van heb.. Wat dan wel weer mooi is.
Toen ik 'smiddags ergens een leash had geregeld, toch maar weer het water in, waarop een aantal van die surfers zich al blijkbaar hadden afgevraagd waar ik was gebleven... Op zich wel goed dat er dus soort van controle is, al zou het nog mooier zijn geweest als iemand dan ook nog actief iets had gedaan... :-/

En voor je het weet heb je je eigen man-cave in je losmen kamertje aan het strand..
Matrasje, boardjes, fiets.
Ok, beetje basic man-cave, maar goed genoeg.

Een simpele kamer met uitkijktoren dichtbij om naar de oceaan te kijken, en een verlaten strand om als enige voetsporen achter te laten voor de deur... 

En voordat iedereen denkt dat ik daar volledig allenig kluizenaar was: Neejoh, ik was heel sociaal en had ook al heel snel vrienden gemaakt...

 Schatjes. Ik kende een paar nog van toen ze pup waren..
Daar word ik dus blij van: met een biertje op het strand naast m'n fiets zitten, naar de golven kijken, en een paar honden om me heen..
En een beetje kletsen met de andere mensen die ook genieten van een ondergaande zon en een oceaan..

 Ehen: ik had nu dus ook nog eens de fiets bij me, dus genoeg te doen als er geen golven waren.

 Nou gaat helaas het geen golven hebben vaak gepaard met de heetste momenten van de dag, wat inhoudt dat je jezelf volledig drijfnat zweet.. 

Heerlijk mezelf afgemat in de heuvels, door het bos en de palmplantages, en over het strand... 

en wat is een duik in de oceaan dan goed... 

En man... 
Als ik zo terug kijk en denk..
Indo heeft toch echt wel mijn hart gestolen.
Aku cinta Indonesiaku..