Christmas Island Frigate birds - Jakarta bay

Ook maar eens even een blogje over Indo - wat eigenlijk de bedoeling is. 
Dus met terugwerkende kracht:

Net boven Jakarta liggen de 1000 islands (Pulau seribu), welbekend van de salad dressing.
Een plek waar veel mensen uit Jakarta naartoe vluchten in het weekend want rustig, zandstranden, etc. En hoe verder je gaat, hoe minder last je hebt van vies water met plastic rotzooi.

Ook is dit gebied koning voor vogeltjes. Pulau Rambut ("haareiland" - snap ik ook niet) bijvoorbeeld, is een national park waar veel vogels nesten. Het is maar een halfuurtje varen ofzo, en vaart dan langs de visnetten / viskweek plekken, met daar ook veel fregatvogels. 

Mijn lieve ex-collega N. (ja, die van het vogeltjes vangen met WCS, en zeevogels tellen, die.) doet naast haar werk voor tijger conservation ook een project met fregatvogels.
Zij leidt een team die onderzoek doen naar de populatie van Christmas Island Fregat vogels in Jakarta bay. Het is een vogelsoort waar er niet veel van over zijn, dus de ontdekking dat er een hele club in Jakarta zit was goed nieuws. Zij houdt nu bij hoeveel er door het hele jaar zitten. 

Ik had haar gevraagd wat ik moest doen om naar Pulau Rambut te gaan in het weekend - tja, weekends alleen in Jakarta word ik niet zo vrolijk van, en wil dan de stad uit. Toen vertelde ze dat ze een tripje geplanned hadden voor de fregatvogels, en of ik mee wilde..
Vertrek punt is zo'n 40km van huis in Jakarta, en we hadden vroeg op zaterdagochtend afgesproken. Moest goedkomen dacht ik.
Maar, nee.
Het regenseizoen gaat dit jaar veel langer door dan de bedoeling is, en dus waren grote delen van noord Jakarta ondergelopen. Maar dan ook echt straten tot mijn middel onder water (ja, haha - dat valt dus wel mee, tot middel van klein mannetje.. ik kop 'm zelf wel even in..). 
Door hoog water is best vet, als je de crossbrommer hebt, maar in Jakarta heb ik de lieve Vespa, die vindt dat iets minder, met die kleine bandjes en lage motorblok. ook mooi is dat er dan overal opeens mensen tevoorschijn komen die je brommer verder duwen door het water, en natuurlijk hopen 10 cent te verdienen daarmee. En, ja, dat vind ik wel 10 cent waard.
Lang verhaal kort: uiteindelijk heb ik gebeld dat ze maar moesten vertrekken, want ik zat volledig vast.

*toet-toet-toeter op m'n watersekuter...*

Maar ik was niet voor niks vroeg opgestaan op zaterdag, en ging dus door.
Op het strand een bootje voor mezelf gechartered, en op naar Pulau Rambut.

Daar bleek dat ik niet zo goed kan smoothtalken als ik altijd denk, en mocht ik niet het afgeschermde deel in zonder vergunning. Ik nog volledig nutteloos zeggen dat mijn vrienden die surat wel hebben geregeld, en dat die ergens vogels aan het tellen zijn in de buurt, en laat me ajb binnen, maar nee hoor... Die meneer zo van "maar wanneer komen die vrienden dan? - wacht maar gewoon op ze". Tja, aangezien ik niet zeker wist of ze wel zouden komen, maar een beetje gaan rondlopen en beetje vogels kijken rond het hek.. 

En wie kom ik daar tegen? Juist: N.
Helaas bleek toen ook dat zij geen vergunning hadden geregeld (grrr... sta je mooi voor l*l met je mooie verhaal.. maargoed), dus qua Pulau Rambut had ik weinig aan hun....

Maar ik kon wel mee met hun bootje, en heel lang fregatvogels kijken...

Fantastisch.

Op de terugweg ook nog even samen naar een plek waar Javaanse pleviertjes (vogeltjes - van die wadlopertjes) zitten, maar die zijn heel klein, en waren heel ver, dus dan maar sfeerfoto..

Back in the days..

Even een feelgood postje voor mezelf.

In tijden van (bijna) "in-between jobs zijn is het altijd wel leuk om te denken aan vroeger.
Beetje melancholisch kijken naar oude fotos..
Ook n beetje confronterend dat het haar steeds korter en steeds minder wordt, en de jeugdige uitstraling ook een beetje minder is..

Maarja, that's life, blijkbaar... 

Zo'n terugblik is ook op zich ook wel een mooi begin van de nieuwe blog.

De eerste interesse voor wildlife begon natuurlijk in Zimbabwe, waar in de kliniek wachtkamer naast de honden en katten veel arenden, valken, uilen zaten, en zo nu en dan een luipaard, of aangereden ander wildlife (antilopes, stekelvarkens, etc). 

Daar heb ik in de vorige blogsel al fotos van een netjesgekapte jongen over geplaatst. 

Tijdens de studie ge-vrijwilligd op de dieranambulace van de dierenbescherming, en onder andere vastgevroren vogeltjes/zwanen van het ijs, en katten uit bomen gered, maar ik wilde meer...


Het echte wildlife vetten begon in 1999 in Thailand. Tijdens de studie zat ik 'ns een keer hard te leren in de bibliotheek  (ja, dat gebeurde ook..), toen R. me vertelde dat er een papiertje op het bord hing voor onderzoek met gibbons - dus ik ren naar dat kantoor toe, waar de mensen pas net weer terug waren van papiertjes ophangen. 
Lang verhaal kort: ik was heel enthousiast, ik was de eerste, en mocht daar naartoe. 
Was trouwens ook mijn eerste ontmoeting met prof A. O. te R, een week later. 

Dus zo zat ik even later 3,  5, 7,  9, 10 maanden in een opvangcentrum met 130 gibbons, n stuk of 400 makaken, en 40 beren. Dat verblijf werd steeds een beetje verlengd, aangezien ik het 'n beetje dokteren, onderzoek doen, en pleegpapa spelen voor 2 gibbon babies wel heel leuk vond. Onder lichte ouderlijke dwang uiteindelijk toch maar terug gekomen om de studie af te ronden :-)

Mijn kliniek (zie foto helemaal boven - dat was kliniek/operatie kamer) was "redelijk" basic daar, maar ik had n superdeluxe laptop, mobiele telefoon (waarmee ik na lang zoeken soms 1 streepje had om n sms te versturen), floppydisks om m'n 'brieven' naar ouders enzo op te slaan om die dan te emailen als ik eens in de  zoveel weken naar Bangkok ging... 
Mijn moeder heeft die brieven bewaard en uitgeprint, en ik heb ze afgelopen weekend weer gelezen - 'n hele mooie terugblik op hoe ik toen in het leven stond... (niet eens zo heel anders dan nu, trouwens..) Echt fantastisch. 

En natuurlijk n vet soundsystem met onder andere een Pavement cassettebandje, en twee slapende gibbons op schoot.. Tja, ik heb niks meer nodig.. 

De volgende bestemming was Canada, waar ik, alweer namens A.O. te R. heel Canada doorcrosste om bloedmonsters te verzamelen van verschillende roofdieren en zeezoogdieren om onderzoek op te doen voor mn scriptie. Oh, en soms even radiozenders implanteren in zwarte beren (man, wat waren die zenderts toen nog groot!)

In de tussentijd n beetje vrijwilligen op de dierenambulance en met de bruinvisjes - diensten draaien waar je de hele nacht met een ziek bruinvisje in je armen in een bad zit, en na wat langere tijd ook de leukere dingen, zoals voeren van de gezonde jongens, en uiteindelijk even snorkelen met ze.. :-)
ja, Vet.

Meteen na de scriptie (zomer 2002) - en toen ik dus uiteindelijk was afgestudeerd, kon ik aan het werk bij mevrouw L. 't H. op de creche. Dat was toen net de hel los brak met de zeehondenziekte, waardoor iedereen heel hard moest werken om de grote toestroom aan zieke dieren te proberen te helpen. Heel veel geleerd, onder soms redelijk dramatische omstandigheden.. Mooiemooie tijd met fantastische collegas en vrijwilligers. 

De zeehondjes werd al snel gecombineerd met promoveren en werken in Blijdorp - dus vrijdagavond/zaterdag ochtend 4u met de Mini 'snel' naar het hoge noorden rijden. 

Blijdorp was n onvergetelijke ervaring. Langzaam ingewerkt, en uiteindelijk helemaal losgelaten. Ik bof dat ik de kneepjes van het vak van de beste dierentuindierenarts *ever* heb geleerd, en ben daar nog dagelijks dankbaar voor. 
'n Heerlijke plek om te werken, mooie dieren, en hele fijne dierverzorgercollegas waar ik zowel serieus mee kon werken als heel veel plezier mee kon maken.. n fantastische tijd.
Dus ga ik altijd als ik terug in NL ben even buurten. Enneuh, dat hele dag buurten en kletsen van laatst gaan we binnenkort zeker weer doen!! Ik werk wel mee met poepscheppen enzo - wil jullie ook niet van je werk houden natuurlijk..
Eind September/begin October ben ik er weer.

 

Eerste foto was van radiozender implanteren in 'n Europese hamster - een terugkerend thema, dat zendertjes implanteren - nu ook bij de orangutannetjes.. Vind ik leuk, n verhaal rondpraten.. 
Ook mooi, trouwens, beetje hamsters fokken in de dierentuin, om die dan weer vrij te laten in het zuiden des lands. 
En ook een voorbeeld dat ik vaak gebruik. Met dit werk gaan mensen altijd vragen "wat is je favourite dier?" en dan zeg ik dat dat afhangt van met welke dieren je veel werkt. Kleinklauwottertjes, rode pandas, bruinvisjes, zeehondjes, europese nertsjes, olifanten, tja, van alles.. Ook hamsters. En dan gaat iedereen lachen. Terwijl ik serieus ben over die toch best wel coole dieren. Ze heten niet voor niets korenwolven - Felle aggressieve donders zijn het. 
Supermooi.

Een deel van de promotie ging over vaccinatie van Europese nertsen, en dus heel veel tijd in Estland op n reintroductie project gewerkt voor deze nertsjes. Nertsjes werden gefok in de dierentuin van Tallinn, en daarna vrijgelaten op n eiland, Hiumaa.

Mooimooi werk, en een supermooi land en mensen.

Echt alleen maar goede herinneringen aan Estland - nertsjes vangen, sauna, skinnydippen in n KOUD winters meer na de sauna, skinnydippen in zomer... 

Gewoon barrieres breken qua samenwerken en (geen) kleren aan hebben :-) 

En natuurlijk tegelijk hardcore onderzoek doen.

Mooi  - net als op de Erasmus trouwens nu ik eraan denk, waar ik tijdens uitjes met de collegas ook vaak opeens in de blote bips in de zee stond :-) 

Goede oude tijd.

 

Vlak voor de promotie, het boekje was al ingeleverd, ik moest het alleen nog verdedigen, was dus ook even een tijdje "inbetween jobs" al kon ik wel tijdelijk werken in Blijdorp, en wat exra weekend diensten doen enzo.. Ehen: ff part-timen voor de Brigitte Bardot Foundation *en dan zegt een stemmetje in mn hoofd "die heeft ze niet zo maar ZO", en zie ik mn vader dat uitbeelden - thanks dad ;-)

But seriously. Was een leuk klusje van een geconfisceerd nijlpaard uit een circus in Frankrijk, die terug naar Afrika werd gestuurd. Ik mocht Tonga veterinair begeleiden vanaf Amsterdam naar haar nieuwe Zuid Afrikaanse huis, samen met dierverzorger M. van de KLM. Heel interessant allemaal - blijkt er in sommige boeing 747s achterin gewoon een groot cargo gedeelte te zitten, waarin computers, een BMW, en nog wat dingen b.v. een nijlpaard vervoerd werden. En nou ben ik eigenlijk elke vlucht wel met de stewardessen aan het kletsen in hun stukje - dicht bij het bier - maar nu mocht ik in ruil voor het zo nu en dan laten zien van mijn nijlpaard gewoon lekker boven in eerste klas zitten. 
Beste vlucht ever. Zo nu en dan even mijn nijlpaard checken achterin, eerste klas, en heel veel aandacht van de stewardesjes (die trouwens blijkbaar veel mooier zijn in eerste klas... damnit..). 

Schatje was het ook hoor, als je "Tonga, eau" zei, deedie z'n bek open, en kon je er een jerrycan water ingooien. De eerste dagen in Zuid Afrika kon ik nog in zijn kraal komen en verhemelte aaien - vondie fijn. En toen opeens, ik kwam 'sochtends vroeg even kijken, toen was hij niet meer te benaderen - volledig wild. Geen idee wat er die nacht was gebeurd, maar opeens was hij volledig gerehabiliteerd en wild, ging het meer in, en leefde verder gelukkig zoals nijlpaarden dat horen te doen.. Hij heeft nu 2 nieuwe vriendinnetjes, en het gaat fantastisch... 
Mooi verhaal vind ik.
Ik verder nog een weekje (ik moest helaas ook nog voorbereiden voor verdedigen van promotiegebeuren, dus kon niet al te lang..) gebleven om olifanten te tracken (met zendertjes, ja), leeuwen te voeren, beetje dierendokteren, beetje safari-en, en (voor mijn doen) heel veel vlees (boerewors!) te eten van de braai. En biltong - veel biltong. 
Dat was het einde van 13 jaar full-on vegetarier zijn...

 

Op de terugweg trouwens nog 3 giraffes en een paar zebras begeleid die naar Taiwan gingen... En ja, die giraffes konden gewoon met kop omhoog staan. Met die giraffes was nog een beetje tricky, aangezien je niet wil dat die vallen met hun tere benen - vooral tijdens opstijgen en landen. Tonga die lag gewoon te relaxen, had je geen omkijken naar. Maar deze jongens was tijdens opstijgen en landen continu gerust stellen. 
Ook mooi hoor trouwens, bij je giraffes staan terwijl n boeing 747 opstijgt... bizar wat daar allemaal afspeelt in de achterkant van het vliegtuig..

En de rest (avonturen in Vietnam en Indo) staat op de andere blog. Dit is het "hoe is het allemaal begonnen" verhaal, geinspireerd door de fotos van een heel net nederlands jongetje in Zimbabwe die heel graag wildlife dierenarts wilde worden in de eerste post op dit blog..  :-)

Het belangrijkst wat ik wil zeggen: DANKJEWEL. 
Dankjewel aan alle mensen die met mij hebben gewerkt, hun passie voor het werken met wilde dieren aan mij hebben laten zien, en die passie hebben doorgegeven.. 
Die fotos van mezelf lijken een beetje zelfgeilerij, maar zijn even makkelijk om 'n beetje zelfvertrouwen te krijgen nu ik ff geen werk heb, maar de mensen die samen met mij hebben gewerkt zijn het allerbelangrijkste..
Het samen werken en delen van ervaringen met wilde dieren schept zo'n grote band.
You know who you are, ook als je niet op de fotos staat, heeft daar niks mee te maken... 
- THANKS.

Big Love.