Aan de wandel in de achtertuin

Ja en wat dan ook mooi is: wandelen in de achtertuin.

Ik heb natuurlijk niet echt een eigen tuin nu, en de soldaatjes halen steeds meer bomen weg rond de ingang van het nationale park - want blijkbaar meer grandioze binnenkomstaanzien - zo "mooi" ruim, snoeien doet bloeien, en met mogelijke verdienste.. Maar er zit nog een aanzienlijk stuk bos (368.8 km² national park) op 5 minuten lopen van huis.

 En dan via het riviertje verder het bos in 

En zo grappig ook - ik ken mezelf ondertussen, en dan nog.. 

Lekker wandelen, mooi via de paadjes. 

Maar:

Altijd denken dat de minder begane paadjes, of stukken zonder paadje recht het bos in, berg op, waarschijnlijk betekent dat daar mooier uitzicht is, danwel spannender is om te onderzoeken... Sowieso natuurlijk nooit de kant opgaan die t meest logisch is of aangegeven is..

En dan vind je dus een paar potentiele zwembadjes voor de komende zomer. 

Supermooi.

Later werd me verteld dat "er bloedzuigers zitten", maar dat kan me in zo'n mooi zwembadje heel weinig schelen.. Zeker na de ervaringen met vogeltjes vangen in het zuiden van Vietnam, waar de bloedzuigers een handvol waren soms, daar in het moeras... 

Maarja, dan opeens, na een uur of 5 alenig junglen, dan houden de paadjes echt op en loop je natuurlijk vast.. Dit is sinds mijn 18e zo'n beetje een terugkomend thema als ik een bos in loop, dus niet heel onverwacht, en dan moet je wel de beslissing nemen om OF terug te gaan (heel onwaarschijnlijk) of door de dichtbegroeide bamboebossen richting rivier. 

Want de rivier gaat langs huis. 

En die bleef ik horen, dus altijd handig orientatie-technisch in n bos (Bear Grylls, eat your heart out - als je gewoon slim bent hoef je niet je eigen pis te drinken ;-). 

Helaas had ik niet ingecalculeerd dat er dan natuurlijk ook watervallen en beetje lastig begaanbare rotsafdalingen zijn.. 

Maar zoals alles, komt het dan uiteindelijk weer goed. 

Volgende keer alleen wel een machete meenemen (*kopen op markt: check*).

En achteraf kijk je dan terug op een mooi avontuurtje.

Enige "stressfactor" was dat ik wel op tijd moest zijn om de kerstviering vd beertjes mee te maken rond lunchtijd, en voor te bereiden en filmen. Daarover later meer.

Feesje!!

Bruiloften in Vietnam zijn - misschien niet onverwacht - een hele andere aangelegenheid dan in Indo.
Ten eerste natuurlijk de aan- dan wel af-wezigheid van alcohol. En dat maakt alles sowieso anders.

Twee weken nadat ik hier begon was er de bruiloft van de meneer van de administratie. Het feit dat hij zo gay is als maar kan zullen we maar even buiten beschouwing laten, want compleet niet belangrijk voor mijn verhaaltje.

Het is hier gewoonlijk om er een dagenlang gebeuren van te maken. Ik snap de gang van zaken sowieso niet zo heel erg goed, maar dit is wat ik begreep: ik was uitgenodigd voor dag 1 - het feest bij de familie van de bruidegom. Het was een doordeweekse dag, dus na het werk een paar dierverzorgers gevraagd of we achterop de brommer konden, en off we go.
We (de vertaalsters, A, en ik) werden meteen hartelijk ontvangen door de vader van de bruidegom, en er moest natuurlijk meteen op gedronken worden met hem. 
Goede vent. 
Volgens mij had t officiele commune (gemeentelijke) gebeuren al plaatsgevonden, dus waren ze al getrouwd, maar de bruid en haar aanhang waren volledig afwezig op dit feest. De volgende dag zou het feest bij de familie van de bruid zijn, en dan de derde dag zouden ze nog een ceremonie hebben en dan samen naar huis gaan (huis van de ouders van de bruidegom - of was het nou bruid?). Ja, ik had dit graag goed willen begrijpen, maar dit was hoever ik kwam met mijn geinteresseerd vragen stellen, en begrijpen/opslaan. 
Want ja, in zo'n dorp is het natuurlijk best wel tof als er een blanke meneer aanwezig is, en wil iedereen met je proosten met een glaasje rijstwijn. 
Zonder grappen: er stond een rij mensen te wachten om met me te drinken.
En dan nog een keer.
en nog een keer.
etc.
En van die officiele commune meneren, die hebben allemaal zo'n uniform aan, dus weet ik dan ook niet meer of ik ze al gehad had of niet, maar op gegeven moment maakt dat ook niet meer uit.
De vertalers trokken zich op gegeven moment terug, maar ik had op dat moment geen vertalers meer nodig: gewoon leuk meelachen, knikken, op schouders kloppen, handen schudden, en drinken. 
Mooi werk, dat integreren.

En toen werd er bij de overbuurman de soundsystem aangezet, en mij vriendelijk gevraagd om te gaan dansen. Voor de goede orde: dit was toen ik met een groep van 6 mannen aan de tafel zat. Voor ik het wist stond ik met 15 mannen te dansen op redelijk slechte popmuziek. 

Gelukkig kon ik de vertaalsters ook overhalen, en deed A ook mee, dus was het niet een volledig mannelijke gebeurtenis. Niet dat ik maar een moment met de dames heb gedanst - want ik had continue een opdringerige meute mannelijke vrienden en familie van de bruidegom om me heen.
En het dorp liep uit om het allemaal te aanschouwen.

En toen, na 1.5 uur zwaar drinken, beetje eten, en 'n half uurtje dansen, kwam de politie, en werd het feest opgedoekt. Het was 21:00, en de volledige feestmeute was zwaar aangeschoten danwel ladderzat. 
Wel efficient :-)

Op een of andere manier konden 4 van de mannen van het dorp zich niet weerhouden om me te bedanken door een paar flinke zoenen te geven bij afloop, en terwijl ik het natuurlijk heel fijn vind om geaccepteerd te worden in de commune, staan dronken-natte kussen van mannen die ik niet versta of ken nog niet heel erg hoog op mijn lijstje van dingen te doen terwijl in Vietnam. Mocht ik ze overigens wel kennen of verstaan, dan staat het nog steeds redelijk laag op de lijst...
Maar het was wel tot groot plezier van de vertaalsters - en dat is ook mooi. 

Mijn brommerchauffeur probeerde nog heel fanatiek om mensen over te halen om verder te gaan in een karaoke bar (ik was al om, by the way: wooohoooo), maar werd al snel tot orde geroepen door de vertaalsters..
Dus gewoon netjes naar huis.

Mooie avond.

Geluk

*Dat laatste zinnetje in het laatste blogstukje was niet voor niks natuurlijk.. Na een weekje ingewerkt te zijn, en nadat ik al even 'n paar dagen de touwtjes in handen kreeg aangezien de manager/vorige dierenarts naar congres gingen - toen werd me verteld dat de vaste positie van senior dierenarts nog steeds beschikbaar was, en of ik dat niet wilde overwegen. 

Ik zat op dat moment ook nog een paar andere mogelijkheden af te wachten en/of op te hopen, dus ik vroeg om een weekje bedenktijd. 
Na een weekendje fietsen en nadenken wilde ik af van de onzekerheid van hopen op andere dingen, dat toch stiekem beetje onwennig om wat nieuws te beginnen, terwijl ik hier gewoon echt fantastich werk kan doen, in n mooi gebied, met n goed team, mooie apparatuur, en superstoere dieren. 
Genoeg van dat onzekere gemuts  - ga gewoon vol het nieuwe avontuur aan, dude!
zo ben ik dan zelfmotiverend bezig op mn fietsje..
Dus maandag ochtend kwam het weer ter sprake "we hebben vandaag een gesprek met een nieuwe kandidaat, het gaat haar 2e gesprek worden, we vinden haar goed, en we willen je niet onder druk zetten, maar heb je er nog over gedacht?"
Dus ik zeg "ja, ik wil best mee doen met de sollicitatie procedure - wat moet ik doen?"
Waarop A zegt: "neem je de baan aan?"
"Ja."*
en zo ben je dan opeens niet meer tijdelijke invaldierenarts, maar "Senior Veterinary Surgeon", met een contract van 2 jaar.
wooooohooooo! 
:-)

Nadeel van niet heel erg goed zijn in real-time blog bijhouden is dat ik dan soms van dit soort bovenstaande intermezzos moet doen omdat ik natuurlijk al wel ff snel op facebook heb gezegd dat ik iets langer hier blijf... 
nu weer ff een paar weken terug:

Hier vlakbij is een meertje en een aantal tempeltjes, waar mensen heel graag dingen verbranden, en vogeltjes vrijlaten, en ook visvoer met zakken vol in t water gooien -  iets wat dan goed is voor je karma, of 'n treetje hoger op de buddhistische trap brengt, of voor de geestjes die ronddwalen, of chinese (we zitten hier vlakbij China, dus dat heeft nogal invloed) wijsheid en rijkdom creeert dan wel je feng shui weer ff rechttrekt of zo. Ik heb geen idee, maar ik vind het mooi.

Net zoals de katholieken dan ff biechten en een paar weesgegroetjes zeggen zeg maar... 
Maahaar: je kan hier ook papieren (nep)geld verbranden, of papieren smartphones, of papieren sieraden, of papieren sandalen, of papieren paarden, of zelfs papieren huizen!!! 

En blijkbaar is dit meertje nogal een goed gebied kwa geesten, want de wat rijkere families rijden hier met een busje naartoe om bij het tempeltje en de daaromheen gelegen winkeltjes allemaal dingen van papier te kopen om die te verbranden... staaaaapels... en vogels kopen, en visvoer kopen.... het is nogal een gedoe, maar wel met een goede reden..

Jahaa, daar zit je dan met je atheisme of eventueel weesgegroetjes... 

En kijk - welk land is er nu heel erg financieel aan het groeien? en welk land zit helemaal in de put qua financiele zekerheid en politieke rust? (om het makkelijker te maken, aangezien dit toch vooral Chinese gebruiken zijn die de Vietnamezen doen aangezien de Vietnamese medemens communist en dus atheist hoort te zijn: je mag kiezen tussen NL en China - 50/50 kans).

Maarja, uiteindelijk vervelen ook de best bedoelende mensen zich met dit soort dingen, en blijft de chauffeur over om de laatste stapels papieren dingen die nog over waren op het vuur te gooien terwijl de familie alvast lekker warm in de auto zit met een warm kopje thee...

De eerste dagen was het heel bewolkt, wat hier gebruikelijk lijkt te zijn deze tijd van het jaar, maar toen werd het opeens best wel mooi weer.. En dan kan je een mooi filmpje maken van de rit naar het werk op de fiets - nu op normale snelheid. 
En zeker als je dan beseft dat ik een jaar geleden nog 7uur per dag in de auto zat om naar kantoor in jakarta te gaan, dan is dit best mooi.

*ja, ok, door een warm Kalimantaans oerwoud/moeras met makaken en langoeren en neusapen en neushoornvogels in 3 minuten naar je kliniek tenmidden van 600 orangutans lopen klinkt misschien NOG stoerder, maar dat heb ik al gedaan, en ik vind het hier he-le-maal TE GEK....* 
(en ik verdien hier ook nog een beetje geld, wat blijkbaar soms ook moet...)

Tja, geluk moet je afdwingen, of aanvragen door de geesten tevreden te stellen..
Moet ik dan ook maar eens iets verbranden?
Of gewoon lekker werken met m'n beertjes, en op vrije dagen genieten van het meer en de vissers, en de rust....

@home @Tam Dao

Ik was dan wel heel enthousiast begonnen over fietsen enzo, maar ik was nog een stukje vergeten.

Logica: Aangezien de organisatie waar ik tijdelijk voor ging werken had gezegd dat ze de vlucht zouden betalen, kies ik dan de goedkoopste uit, zodat ze ook de kosten voor de fiets betalen. Tigerair beviel prima overigens, ware het niet dat het een hele vroege vlucht was (7am) wat dus betekent dat je om 5uur op vliegveld moet zijn dus 3uur weg uit Bogor. Dat gepaard met de nodige lastminute inpakstress en algemene excitement over het hele gebeuren, en je hebt dus een nacht zonder slaap.
Die goedkope vlucht betekent ook uuuuren op Singapore airport verblijven. En dan is het funest als je een creditcard bij je hebt en de camera met 18-55mm & 55-300mm lens die je eigenlijk al heel lang wilt hebben, die ligt je daar gewoon een beetje lief aan te kijken... 
Maar wel mooi $60 bespaard met niet voor de fiets hoeven te betalen :-)

*fotos in dit stukje zijn trouwens met de telefoon gemaakt - eerste dagen liep ik niet als n toerist met mn grote nieuwe camera rond, want dat vond ik niet zo professioneel lijken... maar stiekem even met de telefoon plaatjes schieten kan natuurlijk best...*

Maargoed, ik werd opgehaald door een halfduitssprekendevietnamese chauffeur, en reed met de fiets achterin de pickup truck in het donker naar mijn nieuwe tijdelijke thuis.

t is 'n beetje verwarrend, ook voor mezelf - aangezien ik nog steeds mijn huis in Indo heb, mijn spullen daar staan, mijn katten daar zitten...
Maar dit is nu "thuis".

Bij mijn hotel werd ik opgevangen door de manager van het project, 'n nederlandse vrouw die al jaren met de beertjes bezig is. Die avond dus in het nederlands een beetje kennis gemaakt (en gek genoeg daarna bijna nooit meer nederlands met haar gesproken - sws alle werkgerelateerde dingen gaat altijd in het engels.

Dit gebeurde allemaal in t gezamelijke huis, waar de keuken is, en woonkamer met tv (of ti-vi op zn vietnamees), en een badkamer met wasmachine en droger. 
Ja, een beetje terug naar op kamers wonen - maarja, het was een nieuw begin, dus dan ook maar echt opnieuw beginnen.

En met huiskat: "miss Mieauwie" - 3 keer zo groot als lucky, en alhoewel lief, haalt ze het natuurlijk niet bij Lucky..

Ook heel kort even de 2 assistentes ontmoet, en de Australische inval dierenarts die al jaren zo nu en dan invalt hier. De Australische dierenarts die hier bijna 7 jaar heeft gezeten zou me na 3 dagen een weekje komen inwerken.

Die avond heerlijk in slaap gevallen in mijn kamer met fel knipperend rood neonlicht voor het raam, en (toch wel een beetje spannend allemaal) heel vaak wakker geworden van alle nieuwe geluiden: kippen/hanen, de vrouw des huizes die om 5am met een harde bezem gaat vegen, de honden die overal op reageren, de trompet die de nabij gelegerde soldaten vertelt dat ze wakker moeten worden, en de daarop volgende propaganda die elke ochtend door de luidsprekers door de straten schalt (denk je eindelijk van de vroege oproep tot gebed in Indo af te zijn, krijg je trompetten en propaganda voor je kiezen...)

Na enkele dagen verhuisde ik naar t 150m verderop gelegen huisje net binnen het national park. Daar net links achter het ingangs bord. Een nette ruime kamer, bedje, badkamer, koelkastje, bureautje, balkonnetje, en hele goede (vergeleken met Indo) wifi internet verbinding.

Het is een heel klein dorpje met drie straten, een paar kippen, een paar tempeltjes, en een legerbasis met soldaatjes die heel erg van Karaoke houden... de berg Tam Dao is een belangrijk strategisch punt, want de laatste berg die de Chinezen over moeten voordat ze Hanoi bereiken. En dus hebben ze in een grot in de berg hier om de hoek een opslag van munitie. Altijd n fijn idee. Nou heb ik sowieso mijn bedenkingen over "het laatste strategisch punt" aangezien de Chinezen, mochten ze dat willen, volgens mij ongehinderd gewoon de hele bedoeling hier overnemen. En de alhier gelegerde soldaatjes zijn, in mijn bescheiden en niet op enig oorlogskundig gebaseerde mening nou niet echt de stoere jongens ferme knapen die ook maar enige invloed hebben op het verloop van wat voor oorlog dan ook. Ja, of het moet een Karaoke battle zijn..
Want Karaoke zingen tot diep in de nacht kunnen ze dan weer wel als de beste...


Maar dit voelt als home.
In ieder geval voor 3 maanden.
Maar na het door de buurt fietsen van de laatste tijd zie ik mezelf wel voor langer in een boers dorp in Noord Vietnam wonen met uitzicht op de bergen en rijstvelden.

Tam Dao poging2: Coming down the mountain!!!

De eerste zondag hier dus maar weer de omgeving verder verkennen op de fiets.

En als ik dan toch de dag ervoor niet de berg op kwam terwijl ik dat wel wilde, en ik nu dan wel weet wat ik de eerste 8 km kan verwachten, en ik toch al fruit op de markt heb gehaald en geen verdere plannen of afspraken heb, dan MOET ik die berg op. 

En deze keer ging het veel sneller - ik wist welke stukken lastig waren, en dat het rond de 6 km tot Tam Dao flink steiler werd. En Nu kon ik mezelf dus wel ff dat extra zetje geven om tot bovenaan te gaan (mooi hoe je dan jezelf kan aansporen). 

Mooie tocht omhoog: 't begon in een zonnetje, en hoe hoger ik kwam, hoe grauwiger en mistiger het werd..  

En echt heel mistig - dat ik met mn hoofdlamp achterstevoren op rode stand op mn hoofd deed, in de hoop dat mensen mij nog zagen achter me, aangezien ik mensen voor me niet zag - ook heel dichtbij niet, en dus ook de weg niet altijd even goed zag.. Maarja, ik ging omhoog, dus dat ging niet al te snel..

Uiteindelijk was ik daar dus.

Leuk stadje, veel hotels, restaurantjes, cafes, karaokebars, en dus bussen met toeristen (voornamelijk Vietnamees) uit Hanoi.

Boven op de berg kwam opeens de zon door. en was er zelfs een duidelijke scheidslijn tussen zonnig gebied en grauw gebied.

*ja, damnit, waarom woon ik dan aan de grauwe kant van de berg...*

En dan nog even een filmpje van het naar beneden sjeesen (?) via het GoPro cameraatje op mn hoofd - en wat dan zo grappig is, als je dat filmpje aan het editen bent, dat als er zo'n camera op je hoofd zit, dat die ook (voornamelijk tijdens gewone dingen als naar je fiets lopen) precies vastlegt waar je naar kijkt.. en dat je dan ziet dat je net iets langer naar sommige benen dingen kijkt.. *en dan nog een keer - heel even...* 

ach... whatever.

mooi werk toch?

Dat kan je eruit editen, of gewoon gebruiken.. 

Het is ook een vorm van genieten van de natuur :-)

Maar het ging over fietsen.

Een heeeeeerlijke downhill..

2uur naar boven, biertje, pho'tje, en in 'n kwartiertje naar beneden..

Ik heb de banden vol met wind, nee ik heb ja niks te klagen :-)

Jaha, die fiets ging mee in het vliegtuig (zie links), en gaat ook zeker gebruikt worden hier in de buurt..... (zie rechts) - al zingend dat jahaaaa - ik heb ja niks te klagen

Het Tam Dao National park (waar ik nu woon) gaat onder andere door tot boven op de berg, waar op een afstand van 12km het dorpje Tam Dao ligt - een populaire weekend bestemming voor mensen uit Hanoi, want rustig en flink koeler.

Ik had het er met de mensen hier een beetje over gehad, en het was volgens de sportiefste colegas te doen, maar een flinke klim.. Meer iets voor over een tijdje dus - eerst ff oefenen.

Maar het eerste weekend wilde ik hier blijven (niet zoals de rest elk weekend naar Hanoi), voornamelijk om de buurt op de fiets te verkennen - kijken waar de marktjes/winkeltjes voor de broodnodige boodschappen zijn zodat ik niet mee hoef met t wekelijkse tripje (45minutes one way) naar de mall met de "Big C" een hele grote supermarkt..
Dat soort plekken vermijd ik liever..

De dorpjes en markt is het national park hek uit, en dan links. Logischerwijs ging deze jongen meneer dus eerst naar rechts, om te kijken of ik die 12 km naar boven niet even snel kon doen.
En wat een fantastische tocht omhoog.... 
Deze buurt staat bekend om zijn mistige miezerige bergen, maar die blijken echt een fantastisch gebied te zijn om te fietsen: echt heel sprookjesachtig... 

Onderweg tijdens 1 van mijn pauzes, reed een brommertje langs, die omdraaide, en naar me toe kwam. Zijn alcohol walm bereikte me eerst, en toen hij er ook was, hebben we denk ik een goed kwartier handen geschud, en gelachen, en op de schouders geklopt, en a good time was had by all.. toen bleek ook nog eens dat hij duits sprak (soort van) - dus ik eerst de toegangsweg tot mijn fiets blokkeren, want duits-sprekende noordvietnamezen ken ik nog niet zo goed, maar ja: alles duits het liefst preventief uit de buurt van mijn geliefde fiets houden, voor je het weet ben je weer 70 jaar aan het bedelen om die fiets terug te geven.. ;-)

Lang verhaal kort: dat bergop fietsen viel nogal tegen. Ik had de benen niet echt, en toen het steeds steiler werd, en ik zag dat ik nog 4km moest, ben ik lekker omgedraaid, en op zoek naar de markt zoals gepland, want daar houd ik van: plannen. Regelmatigheid. Overzicht. 

Ook natuurlijk om even een detour langs een klooster te doen waarvan ik een bordje op de weg naar boven had gezien. Superlieve buddhistische nonnen, en zeer mysterieuze sfeer met de mist en de beelden in het bos... Echt heel mooi.. Heel vredig.. Mistig/wolkerig, met van die belletjes, gongen, en een beetje gemediteergeluidjes, vrolijk met buddhistische vlaggen zwaaiende jongelui, maar ook de wat jongere nonnetjes die op z'n Julie Andrews 'n way out zoeken uit die reliflauwekul, en gewoon staan flirten naar de eerste de beste meneer die de moeite neemt om even op de fiets te komen buurten.. Nou zie ik mezelf niet meteen als een von Trapp die een nonnetje uit haar klooster weghaalt.. (is ook geen oorlog natuurlijk, en ik heb niet een legertje kinderen waarop gepast moet worden) Maartoch - beetje oppassen dat ik niet elk weekend hier ga zitten mediteren... :-/

Maargoed, het is ze nu niet gelukt om me daar te houden, dus via n omweg door wat dorpjes en rijstvelden, vol met hele lieve oude mensen die blij waren om mij op mn fietsje te zien, en vriendelijk probeerde een gesprek aan te gaan. 
Ik kom namelijk een stuk vriendelijker over dan de laatste blanken die ze een jaar of veertig geleden hadden gezien: die gekleed in groen waren en al wietrokend en rollingstonesliedjes zingend met hun zippos dorpen in de fik staken en de vrouwen verkrachtten en kinderen vermoorden. 
*en ja, ik heb inderdaad een heleboel vietnamoorlogsfilms gedownload en gekeken de laatste tijd..*

De "markt" zijn een paar stalletjes op straat, met overheerlijk fruit en groenten, en ik vind het heerlijk om met handen en voeten een pomelo, een paar kilo mangos, een paar kilo appels, en een paar kilo sinaasappels te regelen. Tellen kan ik gelukkig nog, dus dat gaat best goed.
En dan ook nog even een flesje wijn ergens in een klein winkeltje regelen, en een overheerlijk stokbroodje (lang leve de franse kolonisten back in the days ;-)

Dus met 7kg fruit en een uitstekend stokbrood in de rugzak 4 km terug de berg op naar huis.

Vlakbij huis (30m) is mijn local 'pub', dus ik stopte daar even om een halve liter bier voor 35 eurocent te nuttigen..